3 - اهميّت دادن به فعل . 4 - بركت جستن به آن مفعول . 5 - اظهار لذّت يا احساس لذّت از آن مفعول . و يتقدّم كلّ من الحال و الظّرف و الجار و المجرور لأغراض كثيرة : 1 - منها : تخصيصها بالفعل 2 - و منها : كونها موضع الإنكار 3 - و منها : مراعاة الفاصلة أو الوزن و هريك از حال ، ظرف و جار و مجرور براى غرض‌هاى فراوانى مقدّم مىگردد . 1 - از آن غرضها ، تخصيص آنها به فعل است . 2 - و از آن غرضها ، بودن آن مقدّم ، در موقعيّت انكار است . 3 - و از آن غرضها ، پاسدارى از فاصله ( پايان آيات ) يا محافظت از وزن ، در اشعار است . و الأصل فى المفعول أن يؤخّر عن الفعل و لا يقدّم عليه إلّا لأغراض كثيرة : 1 - منها : التخصيص ، نحو : إيّاك نعبد ردّا على من قال : أعتقد غير ذلك 2 - و منها : رعاية الفاصلة ، نحو : ثمّ الجحيم صلّوه 3 - و منها : التّبرّك نحو : قرآنا كريما تلوت 4 - و منها : التّلذذ ، نحو : الحبيب قابلت أصل و قانون در مفعول ، اين است كه مؤخر از فعل باشد و مفعول بر فعل ، مقدّم نمىگردد مگر براى هدفهاى فراوانى : 1 - از آن اهداف ، تخصيص است . مانند : « إيّاك نعبد » در اين آيهء كريمه ، « إيّاك » كه مفعول « نعبد » است براى افادهء تخصيص ، مقدم شده و اين سخن ، ردّ كسى است كه مىگويد : من غير اين را باور دارم . 2 - و از آن اهداف ، نگهبانى از فاصله ( سجع و يكنواختى پايان آيات ) است . مانند : « ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ » « 1 » سپس در آتش بيندازيدش . در اين آيهء مباركه ، « الجحيم » مفعول است و مقدّم شده تا فاصله و پايان آيات ، يكنواخت گردد .

--> ( 1 ) . حاقّة ، 31 .